چون به تثنيه رسيديم دو بار مىبايست گفت ضربت ضربت ، زايد بر يكى را حذف كرديم وعوض از محذوف ، الف كه علامت تثنيه بود در آخرش درآورديم وما قبل الف را فتحه داديم ضربتا شد ، الف تثنيه مشتبه شد به الف اشباع ، در آنجا كه شاعر در شعر خود شئت را شئتا خوانده مثل : تحكّم يا الهى كيف شئتا * فانّى قد رضيت بما رضيتا از براي رفع اشتباه ميمى فيما بين تاء والف درآورديم وما قبل ميم را ضمّه داديم ضربتما شد بر وزن فعلتما . ضاد فاء الفعل ، راء عين الفعل ، باء لام الفعل ، وتما نشانهء تثنيهء مخاطبهء مؤنّث است وهم ضمير فاعل وضمير منفصلش انتماست . ضربتنّ : يعنى بزديد شما گروه زنان حاضره در زمان گذشته . صيغهء جمع مخاطبهء مؤنّث است از فعل ماضي صحيح وثلاثي ومجرد ومعلوم . ضربتنّ در أصل ضربت بود ( مفرد بود ) خواستيم جمع بنا كنيم چون به جمع رسيديم سه بار يا زيادتر مىبايست گفت ضربت ضربت ضربت ، زايد بر يكى را حذف كرديم عوض از محذوف ، نون كه علامت جمع مخاطبهء مؤنّث بود در آخرش درآورديم ضربتن شد . چون در جمع مذكّر مخاطب كه أصل بود ميم درآورديم در اين جمع مؤنّث كه فرع است نيز ميم درآورديم تا فرع مطابق أصل گردد ضربتمن شد . ما قبل ميم را از براي مناسبت ميم ضمه داديم ضربتمن شد . ميم ونون قريب المخرج بودند ، ميم را قلب به نون ونون را در نون ادغام كرديم ضربتنّ شد بر وزن فعلتنّ . ضاد فاء الفعل ، راء عين الفعل ، باء لام